فرشته رامسری را

اگر آن مه رخ رامسری بدست آرد دل مارا

به لبخند ذلیخایش ببخشم کل دنیا را

به لبخند ذلیخایش که دادم کل دنیارا

بریزم زیر پایش ساکنان عرش اعلا را

نه چون حافظ نه چون صائب نه همچون شهریارانم

که بر آن خال هندویی دهند اینها و آنها را

نمی بخشم سمرقندی. تنی. روحی به تهرانی را

که هرگز می نبردست او در این عالم دل ما را

تفاوت بین اینها از زمین تا آسمان باشد

کجا گیرد زمین خشک صحرا جای دریا را

اگر من برگزینم ترک رامسری به تهرانی

ونوس زیبای زیبایان ملامت میکند ما را

امیدم هست هر شاعر برای وصف زیبائی

چنین گوید از این پس شرح حال روی زیبا را

به زیبائی! که حتی حوریان عرش اعلا هم

نمیگیرند هرگز جای مه فرشته رامسری را

hacker ghalbha...